Ο ήλιος το φετινό καλοκαίρι φαίνεται να έχει ακριβώς την ίδια επίδραση που έχει και στα πλάσματα της νύχτας. Σαν
δεύτεροι
βρικόλακες
, ζούμε τα πρωινά μας με κατεβασμένα ρολά, αναμμένο κλιματισμό και μια έντονη δίψα για… νερό στην προκειμένη περίπτωση. Ειδικά φυσικά για τους κάτοικους της
πρωτεύουσας
. Στην
κονσόλα
, ειρωνικά μας συντροφεύει ένα παιχνίδι στο οποίο θα αποφεύγουμε τον ήλιο, θα θηρεύουμε τη νύχτα και θα χτίζουμε στο λιοπύρι προφυλαγμένοι μόνο από την σκιά των δέντρων. Ο τίτλος; Το
V Rising
φυσικά.
Το V Rising έχει μια απίστευτα
απλή
ιστορία, η οποία είναι απλά ο
κινητήριος
μοχλός για τις ώρες που θα ξοδέψουμε. Τα πλάσματα της νύχτας έχουν χάσει την κυριαρχία τους στον κόσμο και έχουν εκδιωχθεί από το φαγητό τους, τους ανθρώπους στα όρια της εξαφάνισης. Εμείς ξυπνάμε στα έγκατα της Γης, στο δικό μας φέρετρο και βγαίνουμε έξω στον κόσμο με σκοπό την εγκαθίδρυση -ξανά- της
κυριαρχίας
μας. Θα παλέψουμε τέρατα, θα τραφούμε με αίμα και θα χτίσουμε την πολυτελή μας έπαυλη, σε έναν τίτλο που προσφέρει τον συνδυασμό του action
RPG
με crafting μηχανισμούς.
Ξεκινώντας την
δημιουργία
του χαρακτήρα μας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα
λιτό
μενού επιλογών και μια καλλιτεχνική διεύθυνση που δεν λαμβάνει
δάφνες
πρωτοτυπίας, αλλά κάνει τη δουλειά την οποία υπόσχεται. Να δημιουργήσουμε ένα
στυλ
ιζαρισμένο άβαταρ. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός, ότι δεν υπάρχουν κλάσεις για να επιλέξουμε και αυτό έχει να κάνει με τον ίδιο τον πυρήνα του παιχνιδιού. Βλέπετε, πρωτίστως το V Rising αποτελεί έναν τίτλο στον οποίο θα
κατασκευάσουμε
τα πάντα (από το κάστρο μας έως και τον παίχτη μας), ενώ το κομμάτι των ρόλων μένει πάντα πιο πίσω και είναι άρρητα συνδεδεμένο με το
crafting
. Αποτελεί εντυπωσιακό το πως ένα βαμπίρ ξυπνάει από τον αιώνιο ύπνο, για να βρεθεί την επόμενη στιγμή να μαζεύει
ξύλο
,
πέτρα
,
φυτά
και μια πληθώρα άλλων υλικών, προτού καν πιούμε το πρώτο μας αίμα και αντιμετωπίσουμε (τι πρωτότυπο) τον πρώτο μας σκελετό.
Έπειτα από ένα κομμάτι του
tutorial
, ο τίτλος μας φανερώνει την
gameplay λούπα
του. Κατασκευάζουμε κομμάτια του κάστρου μας και εργαστήρια που μας βοηθούν να επεξεργαζόμαστε τις πρώτες ύλες, έτσι ώστε να αναβαθμίσουμε τον εξοπλισμό μας. Το νούμερο του εξοπλισμού μας, αποτελεί και πρακτικά το
επίπεδο
μας στον κόσμο. Έπειτα, καλούμαστε να σκοτώσουμε τους ελίτ κακούς του κόσμου του οποίου βρισκόμαστε, οι οποίοι είναι χωρισμένοι σε πράξεις (Acts). Αυτοί μας δίνουν πρόσβαση σε νέες ικανότητες στο skill tree που περιέχει αρκετά στοιχεία για να πειραματιστούμε, μόνο που ενεργά την εκάστοτε στιγμή θα έχουμε πάντα τρία. Αυτό που φαίνεται και εν τέλει γίνεται ξεκάθαρο είναι ο
φραγμός
στις ικανότητες του παίχτη, όσον αφορά το
action
κομμάτι του τίτλου. Τα τρία skill που είναι πάντα μόνο ενεργά (4 αν συμπεριλάβουμε και την αποφυγή), τα μεγάλα cooldown που τα διακρίνουν, αλλά και η χωρητικότητα στο inventory, φαίνεται να έχουν ως σκοπό να
σταματήσουν
ανεπιθύμητες εξορμήσεις και διαπληκτισμούς με μετέπειτα boss.
Παρόλα αυτά, το κομμάτι της κατασκευής του κάστρου καταφέρνει και γίνεται αρκετά
εθιστικό
, αρκεί να συνειδητοποιήσει κάποιος ότι το “μυαλό” μας πρέπει ανά πάσα στιγμή να είναι εκεί. Το κρησφύγετο μας θα μεγαλώσει, θα αποκτήσει δωμάτια και υπηρέτες και φυσικά παγίδες για όσους θέλουν να εισβάλλουν σε αυτό. Άλλοι παίχτες στο παιχνίδι, θα κατασκευάσουν τους δικούς τους οίκους και δεν θα έχουν όλοι τις ίδιες ειρηνικές διαθέσεις με εμάς. Αυτό προκαλεί ενδιαφέρουσες δυναμικές, αλλά για όσους αρέσκονται στο να είναι μοναχικοί υπάρχει και το αντίστοιχο
private game.
Συνεχίζοντας, οι δραστηριότητες μας έξω στον κόσμο θα είναι δραστήριες. Ξέχωρα από την εξερεύνηση, θα χρειαστεί να
ισορροπήσουμε
μεταξύ των νυχτερινών μας εξορμήσεων, της δίψας μας για αίμα, αλλά και του πως θα εκμεταλλευτούμε το πρωί, που είναι εν δυνάμει νεκρός χρόνος. Θα παρευρεθούμε σε πόλεις ανθρώπων -μεταμφιεσμένοι πάντα- και θα αναζητήσουμε όλους αυτούς που ο
θάνατος
τους θα μας κάνει δυνατότερους. Δυστυχώς, από την μεταφορά της μιας πράξης (act) στην επόμενη, το κάστρο θα χρειαστεί να το
ξαναφτιάξουμε
. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι ο αρχικός ενθουσιασμός
σβήνει
λίγο, καθότι ο ρυθμός του τίτλου πέφτει και συνειδητοποιούμε ότι η δουλειά κάνει τα βαμπίρ. Το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί.
Δυστυχώς, στο θέμα το γραφικών αντιμετωπίσουμε κάποια ωραία εφέ σκιάσεων, αλλά τίποτα που να μην το έχουμε ξαναδεί, ή να μας φαντάζει ότι
προσδίδει
κάποιου είδους
ταυτότητα
στον τίτλο. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για το UI (User Interface) το οποίο δεν έχει υποστεί καμία αλλαγή από την έκδοση του για υπολογιστές και παραμένει δύσκολο στο μάτι και τον χειρισμό. Πολλές καρτέλες και πολλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε χωρίς σχεδόν καμία ουσιαστική επεξήγηση. Αντίστοιχα, ο ηχητικός τομέας ακολουθεί
μουντά
μονοπάτια με
μέτρια απόδοση
χαρακτήρων και κομμάτια που δεν καταφέρνουν να ενισχύσουν την όποια ατμόσφαιρα προσπαθεί ο τίτλος να δημιουργήσει.
Εν ολίγοις, το
V Rising
προσπαθεί με ένα σμπάρο να πιάσει δύο τρυγόνια. Όμως, έρχεται αντιμέτωπο με
καλύτερα
action rpg
τίτλους (Diablo 4, Path of Exile, Grim Dawn, κτλ) αλλά και με
καλύτερα crafting παιχνίδια
(The Forest, Don’t Starve, Manor Lords, κτλ). Η ανικανότητα της ομάδας να διαχειριστεί τη
θεματική
του τίτλου, αλλά και την
διττότητα
που τον διέπει, δημιουργεί ένα παιχνίδι με
ανέμπνευστη
μάχη και πολύ
grind
καταστρέφοντας τον όποιο
ρυθμό
πάει να χτιστεί.
Ευχαριστούμε την εταιρεία για την παροχή του τίτλου για τις ανάγκες της κριτικής.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ:
To V Rising αδυνατεί να διαχειριστεί τη θεματική του, αλλά και την διττότητα που το διέπει, δημιουργώντας μια εμπειρία με ανέμπνευστη μάχη και πολύ grind καταστρέφοντας τον όποιο ρυθμό πάει να χτισεί.
ΘΕΤΙΚΑ
Η κατασκευή του κάστρου μας είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του τίτλου.
Η ποικιλία των elite bosses.
O κύκλος μέρας/νύχτας.
ΑΡΝΗΤΙΚΑ
Τυποποιημένος οπτικοακουστικός τομέας.
Λείπει η χρυσή τομή μεταξύ δύο ειδών.
Το επίπεδο του χαρακτήρα μας είναι άρρητο συνδεδεμένο με τον εξοπλισμό μας.
Αν και πολλά skills να επιλέξουμε, η χρήση αυτών περιορίζεται αρκετά.
VIA:
PSAddict.gr
0